Τα Σάββατα

by - Νοεμβρίου 25, 2017

Πρόσφατα, σε μια έσχατη προσπάθεια να μην είμαι η παράξενη της παρέας, ακολούθησα την ομήγυρη σε γνωστή μουσική σκηνή, για να δω γνωστό τραγουδοποιό, να πληρώσω τα μαλλιοκέφαλα μου, να στριμωχτώ στο τραπέζι που προνόησα να έχω για να μην στριμωχτώ (δεν ήξερα πως στο μαγαζί έχουν μισθώσει ειδικό παίχτη τέτρις για την τοποθέτηση των τραπεζιών), και στο τέλος να πενθήσω για αυτή μου την επιλογή. Μπορείς να με πεις γριά, μπορείς να με πεις υπερβολική αλλά το να αφήσω τη βολή του σπιτιού μου που το έφτιαχνα και το διακοσμούσα δυο χρόνια ρίχνοντας μελέτη περισσότερη και από εκείνη του πανεπιστημίου στις «σελίδες» του pinterest, μου φαίνεται εντελώς ηλίθιο.
Και τελικά ποιοι βγαίνουν τα Σάββατα;
Θα σου πω εγώ ποιοι βγαίνουν, γιατί έμαθα. Βγαίνουν παρέες άνω των τριάντα και ζευγάρια άνω των τριανταπέντε. Άνθρωποι με τη μιζέρια να είναι γραμμένη στο μέτωπο τους, που αν κοιτάξεις καλά καλά θα δεις τις σκέψεις τους να τρέχουν: η δόση του δανείου, καινούργιο πλυντήριο, το φροντιστήριο των παιδιών, τα φάρμακα της μητέρας, ο γκόμενος που εξαφανίστηκε με κάποια δέκα χρόνια μικρότερη, το σούπερ μάρκετ που πρόλαβαν οριακά πριν κλείσει σήμερα. Το σεξ που ίσως κάνουν μετά, ο πρώην που ίσως στείλει μετά και μέσα σε όλη αυτή τη μιζέρια του μικροαστισμού, της κρίσης, της δυστυχίας και αυτός ο στόχος ζωής «να περάσουμε καλά τουλάχιστον τα Σάββατα». Και κάπου ανάμεσα, χωμένοι κι εμείς, οι λίγοι, που παλεύουμε να γλιτώσουμε από το μικρόβιο που συνοψίζεται στο σπιτάκι-ποτάκι-γκομενάκι και να βρούμε κάτι άλλο, κάπου αλλού, πού όμως; Μου κάνει κακό να βγαίνω τα Σάββατα να ξέρετε. 
Αλλά με τρώει κι αυτό το «να περάσουμε καλά».



*Η απόδειξη πως μια κοινωνία πάει από το κακό στο χειρότερο είναι κάτι που μπορεί να βρει κανείς στην καθημερινότητα του. Δεν χρειάζεται να το ψάχνει σε κοινωνικοπολιτικές αναλύσεις και στατιστικές.


You May Also Like

0 σχόλια